Hipoplazja szkliwa u psa
By w:User:Dmano – Own work, CC BY-SA 3.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=85610317
Amelogenesis imperfecta, czyli hipoplazja szkliwa to termin, który oznacza, że szkliwo na zębach charakteryzuje się zmniejszoną grubością. Jeżeli szkliwo, którego zadaniem jest ochrona zębów przed ścieraniem, bakteriami i urazami traci swoje właściwości, to zęby stają się bardziej podatne na choroby.
Problem hipoplazji dotyczy zwykle zębów stałych, ponieważ za kondycję zębów mlecznych, które rozwijają się w okresie płodowym, odpowiada jeszcze matka psów.
Zastanawiasz się, czy Twój pies może mieć ten problem? Sprawdźmy.
W artykule przeczytasz
Co powoduje hipoplazję szkliwa u psów?
Częstą przyczyną niedorozwoju szkliwa są choroby zakaźne, przebiegające z gorączką oraz stany zapalne, występujące przy zawiązkach zębów stałych, mogą to być np. ropnie. Często w literaturze wskazuje się jako przykład tzw. zęby ponosówkowe.
Urazy mechaniczne zębów mlecznych, np. uderzenie w zęby albo gryzienie twardych przedmiotów również mogą spowodować uszkodzenie szkliwa.
U psów z zatrzymanymi zębami mlecznymi częściej dochodzi do hipoplazji szkliwa.
Także psy, które od szczenięcia karmione są niezbilansowaną dietą mogą być narażone na niedorozwój szkliwa.
Choroba ta może być także warunkowana genetycznie, czyli jest wtedy wrodzonym niedorozwojem szkliwa.
W jakiej formie może wystąpić hipoplazja?
Jak wskazuje Misztal-Kunecka w szkliwie zębów psa mogą pojawić się:
- Pojedyncze lub liczne, płytkie lub głębokie doły z utratą szkliwa
- Rowki lub linie utraty szkliwa poniżej 2 mm
- Obszary częściowej lub pełnej utraty szkliwa na koronach zębów powyżej 2 mm
Choroba może wystąpić miejscowo – na jednym zębie, lub dotyczyć wielu, a nawet wszystkich zębów.
Jak wyglądają zęby psa z hipoplazją?
W postaci miejscowej na zębie mogą wystąpić obszary białego, szarego, ciemnożółtego lub nawet brązowego i nieprawidłowo uformowanego szkliwa. Ten rodzaj schorzenia ma zwykle przyczyny środowiskowe – np. uszkodzenie mleczaka w czasie, gdy formowała się już korona zęba stałego.
W postaci uogólnionej zmiany wyglądają podobnie jednak dotyczą wielu zębów.
Zęby z niedorozwojem szkliwa są chropowate, zwykle są też szpiczasto zakończone, a brak warstwy ochronnej prowadzi do szybkiego powstawania kamienia nazębnego i chorób przyzębia.
Jak leczyć hipoplazję u psa?
Hipoplazje można skutecznie leczyć, ale wszystko zależy od wczesnego rozpoznania. Zmienioną chorobowo część szkliwa usuwa się za pomocą stomatologicznego kamienia karborundowego. W dalszej kolejności lekarz może przeprowadzić usuwanie kamienia nazębnego, polerowanie oraz fluoryzację. Uszczelnienie kanalików zębinowych wykonuje się za pomocą lakieru stomatologicznego.
Gdy zmiany są głębokie lekarz weterynarii może wypełnić je materiałem kompozytowym.
Źródło
A. Misztal-Kunecka, Hipoplazja szkliwa u psów – częsta, lecz rzadko rozpoznawana choroba, „Magazyn weterynaryjny”, nr 12/2020.
dr Mateusz Karatysz
Opiekun buldożki Daisy, borykającej się od wielu lat z problemami zdrowotnymi. Dziennikarz, autor artykułów popularyzujących świadomą opiekę nad psami. Twórca serwisu www.epieski.pl, na którym pisze artykuły na temat zdrowia psów, żywienia, a także ras psów.
