Zespolenie wrotno-oboczne u psa
U psów występuje wiele zaburzeń unaczynienia wrotnego. Zespolenie wrotno-oboczne może przyjąć formę pojedynczego połączenia pozawątrobowego między żyłą wrotną lub jedną z żył krezkowych i żyłą główną doogonową albo żyłą nieparzystą u małych ras psów. Na skutek tych zmian może dojść do zaniku naczyń wewnątrzwątrobowego układu wrotnego.
Zespolenie wrotno-oboczne może być wrodzone – niektóre rasy psów są do tego predysponowane lub nabyte, o czym napisałem więcej w poniższym artykule.
W artykule przeczytasz
Wrodzone zespolenie wrotno-oboczne u psów
W literaturze przedmiotu wskazuje się, że predyspozycje do wrodzonego zespolenia wrotno-obocznego (pojedynczego pozawątrobowego) mają takie rasy psów, jak: yorkshire terrier, lhasa apso, shih tzu, sznaucer miniaturowy. Wśród dużych ras psów, które predysponowane są do wewnątrzwątrobowego ZWO wymienia się: retrievery, setery irlandzkie, wilczarze irlandzkie i inne duże rasy.
Objaw ZWO (zespolenie wrotno-oboczne) u psów to zwykle wymioty, biegunki, spaczone łaknienie – niektóre psy preferują owoce i warzywa zamiast mięsa. Innymi objawami może być poliuria i polidypsja – jak widać, nie są to objawy typowe, dlatego wymagają one szczegółowej diagnostyki.
Problem ZWO wrodzonego ujawnia się zwykle u psów przed u kończeniem pierwszego roku życia, a w badaniu klinicznym niemal zawsze występuje wychudzenie, zły stan sierści, a niekiedy objawy neurologiczne, takie jak otępienie.
W badaniach laboratoryjnych niemal u 50% psów ujawniają się takie problemy, jak mikrocytoza, hipoalbuminemia, hipocholesterolemia, nieco zwiększona aktywność ALP i ALT.
W celu potwierdzenia umiejscowienia nieprawidłowego zespolenia konieczne może być wykonanie kilku badań: USG, scyntygrafia, wenografia żyły wrotnej.
Leczeniem z wyboru jest chirurgiczne podwiązanie nieprawidłowego naczynia, co ma na celu przywrócenie przepływu krwi przez układ wrotny. Zabiega taki jest jednak bardzo trudny i powinien być przeprowadzony w referencyjnym ośrodku.
Nabyte zespolenie wrotno-oboczne u psów
Nabyte ZWO u psów jest następstwem wszystkich chorób, które wywołują nadciśnienie wrotne, tj.: przewlekłe zapalenie wątroby, zrazikowe rozwarstwiające zapalenie wątroby, marskość wątroby, zwłóknienie wątroby. Wśród innych czynników, które prowadzą do nabycia tej choroby wskazuje się również: idiopatyczne nadciśnienie wrotne u szczeniąt, przewlekłe zatykające zwyrodnienie żył wrotnej i głównej doogonowej, zrosty pooperacyjne.
Podobnie jak w przypadku wrodzonego ZWO objawy nie są specyficzne. Opiekun zjawia się zwykle u lekarza weterynarii z psem, który zaczął tracić mocno na wadze. Zwierzę miewa objawy ze strony układu pokarmowego, a niekiedy także neurologiczne. Nadciśnienie wrotne prowadzi jednak do wodobrzusza. Poza tym, u psa pojawiają się typowe objawy encefalopatii wątrobowej, które występują po zjedzeniu pokarmu.
W rozpoznaniu, w badaniach laboratoryjnych ujawnia się niedokrwistość mikrocytarna, podniesienie stężenia kwasów żółciowych po jedzeniu i na czczo oraz amoniaku we krwi. W badaniu USG widać liczne połączenia wewnątrz- i zewnątrzwątrobowe.
Postępowanie lecznicze opiera się na likwidacji choroby podstawowej, a jeżeli nie jest to możliwe, to objawów, takich jak wodobrzusze.
Źródła
R. Lechowski (red.), Choroby wątroby psów i kotów, Wyd. SI-MA, Warszawa 2003.
R. W. Nelson, C. G. Couto, Choroby wewnętrzne małych zwierząt, Tom drugi, wyd. Elsevier Urban & Partner, Wrocław 2009.
dr Mateusz Karatysz
Opiekun buldożki Daisy, borykającej się od wielu lat z problemami zdrowotnymi. Dziennikarz, autor artykułów popularyzujących świadomą opiekę nad psami. Twórca serwisu www.epieski.pl, na którym pisze artykuły na temat zdrowia psów, żywienia, a także ras psów.
