Nietrzymanie kału u psa
Do utraty świadomej kontroli nad trzymaniem stolca może dojść w sytuacji, gdy kału jest zbyt dużo. Obserwuje się je również, gdy pojemność odbytnicy została zmniejszona na skutek zapalenia lub nowotworu.
Inną przyczyną jest mimowolne oddawanie stolca wywołane uszkodzeniem mechanicznym mięśnia zwieracza zewnętrznego, częściowo także mięśni ogonowych i dźwigacza odbytu. Wpływ mogą mieć również zmiany neurologiczne w obrębie mięśni i ich unerwienia – w tej sytuacji może to być naturalna kolej rzeczy u starzejących się psów, ale z drugiej strony może to dotyczyć młodych psów po urazach rdzenia.
W artykule przeczytasz
Objawy, które występują przy nietrzymaniu stolca
U psów, u których nietrzymanie stolca występują na skutek zbut dużej objętości kału pojawia się bolesne parcie, a kał może mieć domieszkę krwi. Stolec może być pokryty śluzem i być lekko rozluźniony. Objawy te mogą wynikać z choroby podstawowej w obrębie jelit.
U psów, u których dochodzi do mimowolnego nietrzymania zwieracza może dojść do wypróżnienia w czasie szczekania, kaszlu, zdenerwowania. U psów, u których problem ten występuje na skutek deficytów neurologicznych odbyt jest ziejący, ale nie wystepuje bolesność przy defekacji lub zmiany miejscowe. U niektórych psów z problemami neurologicznymi może dojść równeż do nietrzymania moczu, problemów z osłabieniem tylnych kończyn i braku koordynacji.
U psów, u których problem pojawił się po wypadku lub zabiegu zauważyć można zbliznowacenia lub deformacje odbytu, a niekiedy przestrzeni wokół odbytu.
Rozpoznanie
Podstawą w rozpoznaniu przyczyny nietrzymania kału jest wywiad i badanie kliniczne. Na tej podstawie lekarz weterynarii może określić, jakie urazy przeszedł pies, czy miał jakieś operacje, jaki jest jego stan neurologiczny.
Konieczne może okazać się przeprowadzenie kolonoskopii, a wcześniej RTG miednicy i kręgosłupa.
W rozpoznaniu różnicowym należy wykluczyć problemy behawioralne oraz choroby jelit.
Jak przebiega leczenia psa, który nie trzyma stolca?
Schemat leczenia w każdym przypadku zależy od ustalonej przyczyny – choroby podstawowej. Jeżeli nie jest możliwe jej ustalenie, to zwykle leczy się psa objawowo.
W przypadku uszkodzeń mechanicznych istnieje możliwość wykonania zabiegu rekonstrukcyjnego. U psów z lekkimi zaburzeniami neurologicznymi pomocne mogą być leki wzmagające ruchy perystaltyczne.
Źródło
H. Niemand, P. Suter, Praktyka kliniczna: PSY, wyd. Galaktyka, Łódź 2003.
dr Mateusz Karatysz
Opiekun buldożki Daisy, borykającej się od wielu lat z problemami zdrowotnymi. Dziennikarz, autor artykułów popularyzujących świadomą opiekę nad psami. Twórca serwisu www.epieski.pl, na którym pisze artykuły na temat zdrowia psów, żywienia, a także ras psów.
