Szpic fiński
Szpic fiński to tradycyjny pies myśliwski na drobne drapieżniki, ptactwo wodne i łosie na terenach północnej i wschodniej Finlandii. Mimo że jego pochodzenie nie jest znane, to wiadomo, że rasa ta wykształtowała się w zupełnie naturalny sposób. Obecnie są to psy popularne przede wszystkim w Finlandii i Szwecji, jednak można je kupić również w Polsce.
W poniższym artykule przygotowałem, na podstawie wzorca rasy oraz literatury przedmiotu, informacje o wyglądzie tych psów, ich charakterze, problemach zdrowotnych oraz wymaganiach żywieniowych i pielęgnacji. Z artykułu dowiesz się również ile kosztują szczenięta szpica fińskiego oraz jaki jest mniej więcej koszt utrzymania psa tej rasy.
Jeżeli planujesz zakupić psa tej rasy, to koniecznie sprawdź, jaki ma charakter i jakie są jego potrzeby, by zapewnić zarówno sobie, jak i psu szczęśliwe wspólne życie. Jeżeli jesteś opiekunem psa tej rasy, to podziel się swoimi doświadczeniami w komentarzach. Mogą być one pomocne dla innych osób, które planują kupić gryfonika.
Zapraszam do lektury!
W artykule przeczytasz
W skrócie o rasie
Waga | 7-13 kg |
Wysokość w kłębie | 42-47 cm |
Kategoria wielkości | Pies średniej wielkości |
Długość życia | 12-14 lat |
Charakter | Żywotny, odważny, zdystansowany wobec obcych |
Wygląd według wzorca rasy
Szpic fiński to średniej wielkości pies o kwadratowej sylwetce, suchej, ale mocnej budowie ciała i bardzo dobrej postawie.
Głowa psa widziana z góry jest jajowata, stopniowo rozszerzająca się w kierunku uszu, które są dosyć małe, spiczaste i zawsze wyprostowane, co nadaje mu czujny wyraz. Kufa jest wąska i kształtna, równomiernie zwężająca się, z prostym grzbietem nosa, zakończona czarnym jak smoła nosem. Oczy średniej wielkości, migdałowego kształtu, lekko ukośne, najczęściej ciemne, pełne życia i wyrazu. Szczęka i żuchwa są mocne, z pełnym, prawidłowym uzębieniem w zgryzie nożycowym.
Szyja psa jest umięśniona, u psów wydaje się krótsza z powodu gęstej kryzy, u suk – średniej długości. Jego tułów charakteryzuje się wyraźnie zaznaczonym kłębem, krótkim i prostym grzbietem oraz dobrze rozwiniętym, nieco opadającym zadem. Klatka piersiowa jest głęboka, niemal sięgająca łokci, z lekko wysklepionymi żebrami i wyraźnym przedpiersiem. Ogon jest energicznie zagięty do przodu, ciasno wzdłuż grzbietu, sięga do połowy uda.
Kończyny przednie są proste i równoległe, z umiarkowanie mocnym kośćcem. Łapy przednie są okrągławe, kocie, z dobrze wysklepionymi palcami. Kończyny tylne są mocne, również proste i równoległe, z umiarkowanym kątowaniem. Tylne łapy nieco dłuższe od przednich, z równie zwartymi palcami.
Szata szpica fińskiego składa się z dosyć długiego włosa na tułowiu, uniesionego na szyi i grzbiecie, krótszego i przylegającego na głowie i kończynach, z wyjątkiem tylnej części tylnych nóg. Włos na łopatkach, udach oraz ogonie jest długi i gęsty. Podszycie krótkie, miękkie, gęste i jasne. Umaszczenie to czerwony lub złotobrązowy włos na grzbiecie, jaśniejszy wewnątrz uszu, na policzkach, gardle, klatce piersiowej, brzuchu oraz wewnętrznej stronie kończyn i ogonie. Dopuszczalne są białe pasy na klatce piersiowej i małe białe znaczenia na łapach.
Charakter i zachowanie
Szpic fiński to żywy, ciekawy świata pies, przyjazny w stosunku do ludzi ze swojego najbliższego otoczenia – bardzo lubi dzieci, ale wobec obcych pozostaje zdystansowany.
W stosunku do obcych zwierząt może być zdystansowany, natomiast do tych, z którymi wychował się od szczeniaka będzie równie przywiązany, jak do swojej ludzkiej rodziny. Towarzystwo innych szpiców fińskich sprawi psu przyjemność, zwłaszcza jeśli będą mogły razem pobiegać na otwartym terenie.
Jeśli poszukujesz psa, który będzie Tobie bezwzględnie posłuszny, to szpic raczej taki nie będzie. Mimo wszystko, dzięki dużej cierpliwości i zrozumieniu możliwe jest wyszkolenie psa z podstawowych zasad posłuszeństwa.
Jest to rasa psów, która odnajdzie się dobrze na wsi, jednak psy tej rasy dostosują się również do życia w mieście, pod warunkiem, że będą miały zapewnioną dużą ilość ruchu w ciągu dnia.
Szpic fiński wymaga konsekwentnego wychowania, ale nie podporządkuje się całkowicie, ponieważ duchem jest wiecznie na polowaniu. Nie ucieka, ale chadza własnymi drogami, gdy nie ma pracy, która wydawałaby mu się sensowna. Jest bardzo inteligentny i pojętny, ale nudzi go stałe jednakowe zajęcie.
Zalety i wady szpica fińskiego
Zalety
- Towarzyskość – jest to pies, który bardzo przywiązuje się do swojej rodziny. Ceni sobie towarzystwo ludzi i jest niezwykle lojalny.
- Inteligencja – psy te są bardzo inteligentne, co ułatwia ich szkolenie. Szybko uczą się nowych komend i są w stanie wykonywać różnorodne zadania, jednak pełnego podporządkowania raczej nie osiągniesz.
- Energia i zwinność – cechuje go wysoki poziom energii, będzie idealnym towarzyszem dla osób aktywnych. Uwielbia długie spacery, bieganie i zabawy na świeżym powietrzu.
- Czujność – naturalna czujność sprawia, żepsy tej rasy są doskonałymi stróżami. Szybko reagują na nieznane dźwięki i sytuacje.
- Zdrowie i wytrzymałość – rzadko chorują, a ich genetyka sprzyja długowieczności, co jest dużą zaletą dla właścicieli pragnących mieć wiernego towarzysza przez wiele lat.
Wady
- Skłonność do hałasu – mają tendencję do częstego szczekania, co może być uciążliwe, szczególnie w mieszkaniach. Ich czujność i potrzeba komunikacji mogą prowadzić do nadmiernego hałasowania.
- Silny instynkt łowiecki – mogą gonić za małymi zwierzętami. To może być problematyczne, zwłaszcza w miejscach, gdzie często spotyka się dzikie zwierzęta lub inne małe zwierzęta domowe.
- Niezależność – niezależny charakter tego psa może sprawiać trudności w szkoleniu – może być uparty, unikać wykonywania zadań jeśli nie będzie widział w nich sensu.
- Potrzeba dużej ilości ruchu – wymaga codziennej, intensywnej aktywności fizycznej. Brak odpowiedniej ilości ruchu może prowadzić do problemów behawioralnych i zdrowotnych, dlatego nie nada się dla osób prowadzących siedzący tryb życia.
- Pielęgnacja sierści – gęsta i długa sierść wymaga regularnej pielęgnacji. Bez systematycznego czesania mogą tworzyć się kołtuny, a także zwiększa się ryzyko problemów skórnych.
Codzienna opieka
W celu zapewnienia szpicowi fińskiemu zdrowego i długiego życia warto pamiętać o kilku dobrych praktykach w zakresie codziennej opieki nad psem tej rasy.
Żywienie
Szpic fiński może być karmiony gotowymi suchymi oraz mokrymi karmami dla psów. Możliwa jest również dieta łączona, ale wtedy warto skorzystać z pomocy specjalisty ds. żywienia psów i przeliczyć ile danej karmy podawać w ciągu dnia, ponieważ różnią się one kalorycznością w masie. Karmiąc tego psa tylko i wyłącznie mokrą karmą pamiętaj, by szczotkować mu zęby przynajmniej 3 razy w tygodniu.
Pamiętaj również, by karmić psa 3 razy dziennie o stałych porach i równymi porcjami karmy. Jeżeli planujesz wyjść z psem na bardzo aktywny spacer to wstrzymaj się z karmieniem na 2 godziny przed wyjściem, a po spacerze daj psu odpocząć przynajmniej godzinę, zanim podasz mu jedzenie, by uniknąć rozszerzenia i/lub skrętu żołądka.
Pies każdej rasy powinien być żywiony karmą dostosowaną do wieku zwierzęcia, poziomu jego aktywności oraz z uwzględnieniem ewentualnych chorób.
Pielęgnacja
Sierść szpica fińskiego ma właściwości samoczyszczące, jednak wymaga regularnego szczotkowania. Psa należy szczotkować przynajmniej raz w tygodniu za pomocą włosianek szczotki o twardej szczecinie o długości sięgającej do skóry. Sierść można rozczesywać drucianą szczotką o gładko zakończonych szpilkach. Do usuwania podszerstka warto byś kupiła_ił szczotkę pudlówkę.
W okresie linienia, które ma miejsce wiosną i jesienią należy szczotkować psa codziennie, by pomóc mu pozbyć się martwego włosa.
Kąpiele szpica nie powinny być wykonywane częściej niż raz na kwartał. Do kąpieli stosuj szampon i odżywkę dedykowaną dla psów. Psa należy umyć dwukrotnie, a na koniec należy nałożyć odżywkę, którą trzeba spłukać po 3-5 minutach. Po kąpieli odciśnij wodę z sierści rękoma, a następnie zawiń psa w ręcznik.
Raz w tygodniu warto sprawdzić stan oczu, uszu i łap psa. Czyszczenie zębów powinno być realizowane codziennie. Użycie specjalnych preparatów do wody, które pomagają zmniejszyć osadzanie się kamienia nazębnego, znacząco przyczyni się do utrzymania zdrowia jamy ustnej psa. Początek formularza
Zdrowie
Szpic fiński to bardzo zdrowa rasa psów, odporna na zimno, nie wykazująca skłonności do jakichś typowych chorób genetycznych. Osobniki tej rasy mogą żyć nawet przez 14 lat. Mimo dobrego zdrowia pamiętaj, by nie przeciążać psa w najwyższe temperatury latem – w takim okresie warto przełożyć najdłuższy spacer na późniejsze godziny.
Ile kosztuje szpic fiński?
Cena szpica fińskiego z hodowli waha się od 4000 do 5000 zł. Cena tych psów zależy od renomy hodowli, utytułowanych rodziców oraz starań hodowcy, by szczeniaki były zdrowie i miały zapewnione najlepsze warunki do dorastania.
Koszty utrzymania – tabelka
Koszt zakupu psa z hodowli to dopiero początek wydatków. Drugim dużym wydatkiem będzie skompletowanie wyprawki dla psa, która powinna być gotowa i czekać na przybycie szczeniaka do nowego domu. Miesięczne koszty utrzymania psa przedstawiliśmy poniżej, są one orientacyjne, ponieważ wszystko zależy od jakości produktów, na które się zdecydujesz.
Czynnik | Orientacyjny koszt miesięczny (PLN) |
Karma | 100 – 150 |
Przysmaki | 50 – 100 |
Opieka weterynaryjna | 100 – 300 (bez nagłych wypadków) |
Ochrona przeciw pasożytom | Od 20 zł – w zależności od preparatu |
Akcesoria (zabawki) | 50 – 100 |
Pielęgnacja (kąpiele, strzyżenie) | 50 – 100 |
Łącznie | 370 – 770 |
Pamiętaj, że te koszty są orientacyjne i mogą się różnić w zależności od indywidualnych potrzeb psa, jego stanu zdrowia, a także od cen lokalnych. Dodatkowo, w przypadku nagłych wypadków lub chorób, koszty weterynaryjne mogą znacząco wzrosnąć. Warto również uwzględnić koszty związane z szkoleniem, które mogą być istotne zwłaszcza w pierwszych miesiącach życia psa.
Jak wybrać hodowlę?
Chcąc wybrać najlepszą hodowlę szpica fińskiego zacznij od Związku Kynologicznego w Polsce. Na stronie zkwp.pl, znajdziesz adresy regionalnych oddziałów. We właściwym dla Twojego miejsca zamieszkania możesz poprosić o listę zarejestrowanych hodowli wybranej rasy psów.
Przed podjęciem decyzji o wyborze hodowli, zapoznaj się z informacjami zawartymi na jej stronie internetowej. Zwróć uwagę na osiągnięcia suki hodowlanej i reproduktora, a także na częstotliwość pojawiania się kolejnych miotów. Nie zapomnij poszukać opinii innych miłośników rasy, które pomogą Ci ocenić wybraną hodowlę.
Ważne jest, abyś odwiedził hodowlę osobiście, aby zobaczyć, jak żyją psy i jakie warunki im się oferuje. Bądź gotowy na pytania od hodowcy, który chce upewnić się, że jego szczenięta trafią w dobre ręce. Przygotuj również własne pytania.
Pamiętaj, że celem hodowli przede wszystkim doskonalenie rasy w oparciu i szeroką wiedzę z zakresu anatomii, fizjologii, etiologii, zoohigieny, biochemii, a nawet biofizyki. W profesjonalnych hodowlach najważniejsze jest zdrowie kolejnych pokoleń psów.
Jeśli jesteś nowy w temacie, szukaj wsparcia wśród członków ZKwP i doświadczonych hodowców. Wybierając hodowlę, zwróć uwagę na całe środowisko, w jakim psy się wychowują, co wpłynie na wiele lat życia Twojego nowego czworonożnego przyjaciela. Zapoznaj się również z wadami eliminującym szczenięta z dalszej hodowli, które są opisane we wzorcu rasy i upewnij się, że wybrany przez Ciebie szczeniak jest od nich wolny.
Źródła
J. Cunliffe, M. Redlicki (przekład), Rasy psów – kompendium, Wyd. Parragon, 2007.
A. Gough, A. Thomas, Predyspozycje rasowe do chorób psów i kotów, wyd. SIMA WLW, Warszawa 2006.
E.M. Kramer, 250 ras psów, pochodzenie, charakter, utrzymanie, O.W. Multico, Warszawa 2008.
E. Verhoef-Verhallen, Encyklopedia psów, D.W. Bellona, Warszawa 2003.
www.fci.be/en/nomenclature/FINNISH-SPITZ-49.html
dr Mateusz Karatysz
Opiekun buldożki Daisy, borykającej się od wielu lat z problemami zdrowotnymi. Dziennikarz, autor artykułów popularyzujących świadomą opiekę nad psami. Twórca serwisu www.epieski.pl, na którym pisze artykuły na temat zdrowia psów, żywienia, a także ras psów.
