Dog z majorki
Di SabCDB – Opera propria, CC BY-SA 3.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=10732369
W stosunku do dogów z majorki pojawiło się wiele niekorzystnych opinii, jak np., że są jedną z najbardziej niestabilnych emocjonalnie ras psów. Warto podkreślić, że każdy pies, który wykazuje agresję lub nadmierną lękliwość nie powinien być dalej rozmnażany, w ten sposób dobre hodowle mogą kontrolować cechy charakteru psów w kolejnych pokoleniach. Nic jednak nie zastąpi prawidłowo przeprowadzonej socjalizacji i szkolenia z posłuszeństwa.
Jeżeli planujesz zakup psa akurat tej rasy, to przeczytaj mój artykuł, ale nie poprzestawaj tylko na nim. Porozmawiaj z hodowcami, specjalistami ds. szkolenia psów oraz z właścicielami psów tej rasy. Tylko w ten sposób zdobędziesz niezbędną wiedzę, by przygotować się prawidłowo na przyjęcie psa tej rasy pod swój dach.
Jeżeli jesteś już opiekunem doga z majorki serdecznie zapraszam do podzielenia się swoimi doświadczeniami w komentarzach. W ten sposób możesz pomóc przyszłym opiekunom psów tej rasy w podjęciu świadomej decyzji o wyborze tego psa na swojego kompana.
Zapraszam do lektury!
W artykule przeczytasz
W skrócie o rasie
Waga | 30-55 kg |
Wysokość w kłębie | 52-58 cm |
Kategoria wielkości | Pies dużej rasy |
Długość życia | Ok. 10 lat |
Charakter | Spokojny, odważny, wierny i oddany |
Wygląd według wzorca rasy
Dog z majorki to typowy molos o lekko wydłużonej sylwetce i mocnej budowie ciała.
Głowa psa jest duża, szeroka, niemal sześcienna, z szerokim i płaskim czołem oraz wyraźnie zaznaczonym stopem. Nos psa jest szeroki, czarny, z dobrze rozwiniętą rynienką podnosową. Kufa, szeroka i stożkowata, stanowi 1/3 długości czaszki, z prostym i lekko wzniesionym grzbietem nosa. Oczy są duże, owalne, szeroko i głęboko osadzone, z ciemnymi spojówkami, które są niewidoczne przy patrzeniu z przodu. Uszy, w kształcie płatka róży, są raczej małe i odrzucone do tyłu.
Szyja psa jest mocna, gruba, z obwodem porównywalnym do obwodu głowy, nieco luźniejsza skóra na szyi dopuszcza niewielkie podgardle. Tułów psa charakteryzuje się krótkimi, ale wyraźnie łukowato wysklepionymi lędźwiami. Klatka piersiowa jest głęboka, cylindryczna, sięgająca łokcia, z dolną linią równoległą do podłoża i lekko podciągniętym brzuchem. Opadający zad jest wyższy od kłębu o 1-2 cm i nieco węższy niż klatka piersiowa. Ogon jest nisko osadzony, gruby u nasady i zwężający się ku końcowi, zwisa w spoczynku i podnoszony jest do poziomu grzbietu w akcji, lekko zakręcony. Kończyny przednie są proste, szeroko rozstawione, z dobrze umięśnionym podramieniem. Kończyny tylne są bardziej umięśnione niż przednie, z szerokim udem i mocnymi, owalnymi łapami.
Sierść Ca De Bou jest krótka, twarda i przyjemna w dotyku. Umaszczenie jest pręgowane, płowe lub czarne, z pożądanymi ciemniejszymi odcieniami u płowych i ciemną barwą u pręgowanych. Białe znaczenia są dopuszczalne na przednich łapach, klatce piersiowej i kufie, a także dopuszczalna jest czarna maska.
Charakter i zachowanie
Dog z majorki, jak przystało na psa pochodzącego od mastyfów z Hiszpanii jest z natury spokojny, ale jeśli okoliczności będą tego wymagać, będzie bronił rodziny bez żadnych zahamowań. To niezrównany stróż posesji, który jest wierny i oddany swojemu opiekunowi.
Usposobienie psów tej rasy powoduje, że są stworzone do roztaczania opieki nad wszystkimi członkami swojego stada – także nad innymi zwierzętami domowymi, pod warunkiem, że psy zostaną przeprowadzone prawidłowo przez proces socjalizacji.
W stosunku do obcych dog z majorki zachowuje rezerwę – nie jest to pies, który zaprzyjaźni się z obcymi, podczas pierwszego spotkania.
Jest to rasa mało szczekliwa, chyba że na terenie psa pojawi się intruz. Mimo swojej masy dog z majorki potrzebuje całkiem dużej dawki ruchu każdego dnia. Błędem byłoby sądzić, że jeśli jest to pies do stróżowania na posesji, to wystarczy mu życie w obrębie tej posesji. Jak każdy pies, do zachowania zdrowia psychicznego, potrzebuje spacerów i aktywności umysłowych.
Czy dog z majorki wymaga zezwolenia?
Zanim zdecydujesz się na zakup doga z majorki musisz wiedzieć, że jest to rasa psów, która została umieszczona w polskim wykazie ras psów uznanych za agresywne. Wobec tego, by posiadać tego psa bądź prowadzić jego hodowlę musisz uzyskać zezwolenie od wójta, burmistrza lub prezydenta miasta właściwego dla Twojego miejsca zamieszkania.
Jak zrobić to prawidłowo?
- Złóż wniosek o wydanie zezwolenia na prowadzenie hodowli lub utrzymywanie psa rasy uznawanej za agresywną. Wniosek możesz złożyć na piśmie albo w formie elektronicznej. Wniosek złóż zanim kupisz psa tej rasy.
- Urząd sprawdzi twój wniosek.
Urząd sprawdzi, czy dostarczyłeś wszystkie dokumenty i podałeś niezbędne dane we wniosku.
Jeżeli wniosek ma braki formalne (na przykład pomyliłeś się we wniosku, nie podałeś wymaganych danych, albo nie złożyłeś wymaganych dokumentów), urząd wezwie cię do poprawienia błędów. Będziesz mieć na to co najmniej 7 dni, licząc od dnia otrzymania wezwania. Jeśli nie poprawisz błędów w wyznaczonym terminie, sprawa nie będzie dalej załatwiana.
- Urząd wyda ci zezwolenie
Po pozytywnej weryfikacji wniosku, urząd wyda zezwolenie na prowadzenie hodowli lub utrzymywanie psa rasy uznawanej za agresywną.
Zgoda na utrzymywanie psa do celów prywatnych kosztuje 82 zł.
Zalety i wady doga z majorki
Zalety
- Lojalność i oddanie – to rasa psów niezwykle lojalna wobec swojej rodziny.
- Dobry pies stróżujący – naturalna ostrożność i silna terytorialność powodują, że jest to idealny pies do stróżowania.
- Wytrzymałość – jak na potomka mastyfów z Półwyspu Iberyjskiego przystało to pies wytrzymały i silny, idealny wybór na psa stróżującego i do towarzystwa.
- Łatwa pielęgnacja – regularne szczotkowanie raz w tygodniu jest wystarczające, aby utrzymać sierść psa w dobrej kondycji.
- Spokojny temperament – mimo swoich potężnych rozmiarów dog z majorki jest z natury spokojnym psem, który dobrze odnajdzie się w rodzinie z dziećmi, pod warunkiem odpowiedniego socjalizowania od szczeniaka.
Wady
- Agresja terytorialna – może wykazywać agresję terytorialną, co jest trudne do opanowania bez odpowiedniego szkolenia i doświadczenia. Właściciele muszą poświęcić czas na naukę odpowiedniego zachowania w różnych sytuacjach.
- Potrzeba intensywnego szkolenia – wymaga konsekwentnego i intensywnego szkolenia od szczeniaka, aby zachowywał się prawidłowo wśród ludzi i innych zwierząt.
- Nieodpowiedni dla nowicjuszy – ze względu na swoją silną osobowość, dog z majorki nie jest polecany dla osób bez doświadczenia w prowadzeniu psów stróżujących.
- Duża potrzeba ruchu – mimo swojego spokojnego wyglądu, są to psy o wysokim poziomie energii, które wymagają dużo ruchu.
Codzienna opieka
W celu zapewnienia dogowi z majorki zdrowego i długiego życia warto pamiętać o kilku dobrych praktykach w zakresie codziennej opieki nad psem tej rasy.
Żywienie
Dog z majorki to pokaźnej wielkości pies, który będzie potrzebował każdego dnia dużej porcji jedzenia. Dieta dla tak dużego psa może opierać się na komercyjnej karmie suchej, chociaż wskazane byłoby samodzielne gotowanie posiłków w oparciu o skomponowane dla psa przepisy – pomocy w tym zakresie udzieli specjalista ds. żywienia psów.
Ważne, by pies otrzymywał posiłki dopasowane do wieku, aktywności oraz ewentualnych problemów zdrowotnych. Pies powinien być karmiony 2-3 razy dziennie o stałych porach. Szczególnie ważne jest, by nie przekarmiać psa już od szczeniaka. Zbyt szybki wzrost może przyspieszyć problemy z układem ruchu.
Pamiętaj, by nie karmić psa 2 godziny przed i po intensywnym wysiłku, by nie doprowadzić do rozszerzenia i / lub skrętu żołądka.
Pielęgnacja
Pielęgnacja doga z majorki jest całkiem prosta. Psa wystarczy wyczesać raz w tygodniu, zgodnie z kierunkiem wzrostu włosa, poprzedzając czynność spryskaniem sierści odżywką antystatyczną.
Psa tej rasy nie trzeba też zbyt często kąpać, taka forma pielęgnacji wystarczy raz na kwartał. Pamiętaj tylko, by do kąpieli używać szamponów i odżywek dedykowanych dla psów.
Raz w tygodniu wykonaj przegląd oczu, uszu i pazurów. Regularne sprawdzanie uszu psa pozwala na wczesne wykrycie ewentualnych infekcji lub zanieczyszczeń. Długie pazury mogą się łamać lub powodować dyskomfort, a nawet ból podczas chodzenia, dlatego powinny być przycinane. Zęby należy szczotkować psu przynajmniej 3 razy w tygodniu.
Zdrowie
Dog z majorki to bardzo zdrowa rasa psów. Zwierzęta te są bardzo odporne na niekorzystne warunki atmosferyczne. Dobrze znoszą zarówno zimy, jak i cieplejsze dni w polskim klimacie. Mimo to nie warto forsować psa w wysokie upały, gdyż grozi to udarem cieplnym.
Typowe choroby doga z majorki
- Dysplazja stawów biodrowych
- Dysplazja stawów łokciowych
Ile kosztuje dog z majorki?
Cena doga z majorki z hodowli waha się od 3000 do 5000 zł. Cena tych psów zależy od renomy hodowli, utytułowanych rodziców oraz starań hodowcy, by szczeniaki były zdrowie i miały zapewnione najlepsze warunki do dorastania.
Koszty utrzymania – tabelka
Koszt zakupu psa z hodowli to dopiero początek wydatków. Drugim dużym wydatkiem będzie skompletowanie wyprawki dla psa, która powinna być gotować i czekać na przybycie szczeniaka do nowego domu. Miesięczne koszty utrzymania psa przedstawiliśmy poniżej, są one orientacyjne, ponieważ wszystko zależy od jakości produktów, na które się zdecydujesz.
Czynnik | Orientacyjny koszt miesięczny (PLN) |
Karma | 200 – 400 |
Przysmaki | 100 – 150 |
Opieka weterynaryjna | 100 – 300 (bez nagłych wypadków) |
Ochrona przeciw pasożytom | Od 20 zł – w zależności od preparatu |
Akcesoria (zabawki) | 50 – 100 |
Pielęgnacja (kąpiele, strzyżenie) | Zależnie od rasy, może być niepotrzebna lub do 150 |
Łącznie | 620 – 1120 |
Pamiętaj, że te koszty są orientacyjne i mogą się różnić w zależności od indywidualnych potrzeb psa, jego stanu zdrowia, a także od cen lokalnych. Dodatkowo, w przypadku nagłych wypadków lub chorób, koszty weterynaryjne mogą znacząco wzrosnąć. Warto również uwzględnić koszty związane z szkoleniem, które mogą być istotne zwłaszcza w pierwszych miesiącach życia psa.
Jak wybrać hodowlę?
Chcąc wybrać najlepszą hodowlę doga z majorki zacznij od Związku Kynologicznego w Polsce. Na stronie zkwp.pl, znajdziesz adresy regionalnych oddziałów. We właściwym dla Twojego miejsca zamieszkania możesz poprosić o listę zarejestrowanych hodowli wybranej rasy psów.
Przed podjęciem decyzji o wyborze hodowli, zapoznaj się z informacjami zawartymi na jej stronie internetowej. Zwróć uwagę na osiągnięcia suki hodowlanej i reproduktora, a także na częstotliwość pojawiania się kolejnych miotów. Nie zapomnij poszukać opinii innych miłośników rasy, które pomogą Ci ocenić wybraną hodowlę.
Ważne jest, abyś odwiedził hodowlę osobiście, aby zobaczyć, jak żyją psy i jakie warunki im się oferuje. Bądź gotowy na pytania od hodowcy, który chce upewnić się, że jego szczenięta trafią w dobre ręce. Przygotuj również własne pytania.
Pamiętaj, że celem hodowli przede wszystkim doskonalenie rasy w oparciu i szeroką wiedzę z zakresu anatomii, fizjologii, etiologii, zoohigieny, biochemii, a nawet biofizyki. W profesjonalnych hodowlach najważniejsze jest zdrowie kolejnych pokoleń psów.
Jeśli jesteś nowy w temacie, szukaj wsparcia wśród członków ZKwP i doświadczonych hodowców. Wybierając hodowlę, zwróć uwagę na całe środowisko, w jakim psy się wychowują, co wpłynie na wiele lat życia Twojego nowego czworonożnego przyjaciela. Zapoznaj się również z wadami eliminującym szczenięta z dalszej hodowli, które są opisane we wzorcu rasy i upewnij się, że wybrany przez Ciebie szczeniak jest od nich wolny.
Źródła
zkwp.pl/wzorce/249.pdf
fci.be/en/nomenclature/MAJORCA-MASTIFF-249.html
dr Mateusz Karatysz
Opiekun buldożki Daisy, borykającej się od wielu lat z problemami zdrowotnymi. Dziennikarz, autor artykułów popularyzujących świadomą opiekę nad psami. Twórca serwisu www.epieski.pl, na którym pisze artykuły na temat zdrowia psów, żywienia, a także ras psów.
